از مجموعه شعر نقاش خیال

دیدم چو لبش یاد نمودم شكّر

آشفته و خشمین به من انداخت نظر

گفتم چه خطا رفت كه رنجیده شدى

گفتا كه عوام كى شناسد گوهر

زنده یاد فاطمه مهدی زاده

از مجموعه شعر نقاش خیال

سلام من به تو اى يار جانى
كه يادت مى‏ كنم در هر زمانى

تو را خوش باد روز و روزگاران
هميشه شمع تو باشد به ايوان

منم با ياد تو هر روز سرگرم
هم از تقصير خدمت باشدم شرم

هميشه دل به يادت خسته دارم
تن و جان را به مهرت بسته دارم

تو دردم دانى و باشى طبيبم
تو مى‏ دانى ز دنيا بى نصيبم

خوش آن چشمى كه باشد در قفايت
خوش آن خاكى كه باشد زير پايت

خوش آن مهرى كه بر تو رخ بتابد
خوش آن مَه كو به بالينت شتابد

خوش آن جامى كه از آن مى بنوشى
خوش آن جامه كه بر پيكر بپوشى

خوش آن آهى كه آيد از لبانت
خوش آن يارى كه باشد مهربانت

خوش آن جانى كه در پاى تو ريزد
خوش آن حرفى كه از جان تو ريزد

خوش آن شمعى كه بر تو نور پاشد
خوش آن دردى كه بر جانت نباشد

خوشا مِى از لبانت نوش كردن
خوشا آن نغمه هايت گوش كردن

خوش آن شيرينى و شيرين كلامى
خوشا آن سوختن در عين خامى

خوشا در انتظارت جان سپردن
خوشا از هجر سيماى تو مردن

خوشا آن نغمه های دلپذیرت
خوشا ديدار روى بى نظيرت

اگر درمان تو باشى درد خوشتر
به يادت از دل آه سرد خوشتر

نه مى‏ آيم، نه مى‏ آيى كنارم
نه مى‏ بينى دو چشم اشكبارم

نه درمان مى ‏كنى درد دلم را
نه مى‏ خواهى بدانى مشكلم را

نه مى‏ بينم تو را در انتظارم
نه مى ‏دانى تو راز آشكارم

به جاى اينكه دلدارم تو باشى
نمك برقلب مجروحم بپاشى

نمی خواهى زمانى سويم آيى
ز من جانا تو دلجوئى نمائى

نمى ‏خواهى ببينى شام تارم
نمى ‏جوئى دل اميدوارم

نمى‏ خواهى بخوانى نغمه هايم
نمى‏ خواهى بيايى در سرايم

نمى‏ خواهى گذارم سر به پايت
نمى‏ دانى به دل دارم وفايت

تو دل زين حرف ها آسوده دارى
نه چون من خاطرى فرسوده دارى

زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)

از مجموعه شعر نقاش خیال

اى كتاب من و اى همدم من
مونس شادى و رنج و غم من

از مجموعه شعر نقاش خیال

اى مادر خوب و مهربانم
اى لطف فزاى جاودانم

اى نام تو قوّت دل من
اى نور تو شمع محفل من

روشن ز تو كلبه و روانم
هم زنده براى توست جانم

من پاكى و عفت از تو دارم
من رمز محبت از تو دارم

تو راهنماى اوّلينم
تو رهبر مُلك عقل و دينم

اى از تو هزار مهر در دل
جز تو همه مهرهاست باطل

تو خنده زدى مرا به لبها
تو شاد نموديم به شبها

هر روز به من اميد دادى
هر لحظه به من نويد دادى

گه قصه سر به مُهر گفتى
گه دُر ز كلام خويش سفتى

من آينه دار طلعت تو
من مونس رنج و محنت تو

هستم همه جا به ياد رويت
پرواز همى كنم به سويت

اى مادر نيك منظر من
خورشيد منى و اختر من

ديدار تو درد من زدايد
گفتار تو قلب من گشايد

دامان تو پاكتر ز گوهر
جانم به فداى توست مادر

تو پاكترى از آنچه دانم
از پاكى تو بُود نشانم

زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)

از مجموعه شعر نقاش خیال

از همه دلبركان ماه ترى
به خدا از همه دلخواه ترى

ماهتاب من و خورشيد منى
تو همان زهره و ناهيد منى

رهرو وادى عشق تو منم
بلبل بيدل آن انجمنم

عشق من باعث خوشنامى توست
باعث نيك سرانجامى توست

زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)

از مجموعه شعر نقاش خیال

گوش كن ناله جانسوز مرا
بـنـِگـر رنــج شــب و روز مــرا

به خدا می رسد از هجر تو جان
به فلك می رسم از رنج زمان

عشق تو آتش و جان چون كاه است
بنگر این عشق چسان جانكاه است

دل به راه تو تبه خواهم كرد
روز چون موت سیه خواهم كرد

آرزوى دل هجران كش من
هم بهار من و هم آتش من

آتشى در دلم افروخته اى
تا كجا جان مرا سوخته اى

سوزش عشق چه خوش سوختنی ست
آتش عشق چه افروختنی ست

عاقبت تاب و توان خواهم داد
بر سر راه تو جان خواهم 

عشقم از گوهر جان پاكتر است
دل ز سوداى تو بى باكتر است

زهره دلشاد شود از نگهى
دلش آزاد شود از نگهى

از مجموعه شعر نقاش خیال

ندانم با مـَنـَت مهرى دگر هست
و يا كردى به يكبارم فراموش
برون كردى خيالم را ز قلبت
اميدم را بريدى زان لب نوش

ولى من تا ابد اميدوارم
كه شايد باز برمن رحمت آيد
از آن ترسم ز بخت واژگونم
بلائى بر سرم از چشمت آيد

به قربان دو چشمت ديده من
چرا آزرده‏ اى اين قلب ريشم
نديده مهر تو ديدم جفايت
نديده نوش تو پابند نيشم

نشان كوى تو از كى بپرسم
كه از كويت ندارد كس نشانى
به غير از اين دو اَم در كف نمانده
دلى جوشان و قلب خون فشانى

شود روزى كه اندر كام خويشم
ببينم دلبر ديرينه‏ ام را؟
سرشك غم ز مژگانم زدايد
كند خاموش سوز سينه ‏ام را

خدايا با كيَش گويم شكايت
كه يك ذرّه وفا اندر دلش نيست
از اول كرد چشمش رام خويشم
ولى يادى ز حرف اولش نيست

زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)

از مجموعه شعر نقاش خیال

بنفشه آن گل رویائى من

خمیده قامتش از جور دلدار

لمیده غم زده بر بسترى سبز

شده پژمان زغم برطرْف گلزار

از مجموعه شعر نقاش خیال

تو ترك عشق من كردى و رفتى
ولى من جان به راه تو نهادم
چه در دستم بماند از رنگ هستى
كه هستى در نگاه تو نهادم

 

نـمی دانم چرا عهـدى كه آن روز
تو با من از وفا، بستن نهادى
پس از آن اى امید و آرزویم
بناى عهد بشكستن نهادى

 

از اول ساقى بزم زمانه
شرابى تلخ در پیمانه بنهاد
چو خوردم جرعه اى دانستم آن را
براى این دلِ دیوانه بنهاد

 

به راهت اى گل زیباى هستى
چو دل را خسته دیدى سر نهادیم
چو پیمان وفا كردى فراموش
زخون دل تو را ساغر نهادیم

 

شــمــا اى آرزوهــاى درونــم
برفتید و مرا تنها نهادید
مرا تنها در این وادى خاموش
به بزم تیره شبها نهادید

 

كسانى كاندرین دنیاى پر درد
خیال راحتى در سر نهادند
پس از چندى كه شد پیمانه ها پر
نشان در منزل دیگر نهادند

زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)

فاطمه مهدی زاده

از مجموع شعر نقاش خیال

مادرم! یـاد محبـت هاى تو
روز و شـب قلـب مرا تسكین دهد
یـاد سیـماى ز رنج آشفته ات
نخل جانـم را بَرى شیـرین دهد

از مجموعه شعر نقاش خیال

منم دريا توئى آن گوى زيبا
كه در آغوش امواجش غنوده
بيا، آغوش من بهر تو باز است
هميشه قلب من جاى تو بوده

بيا، رؤياى قلب بى نصيبم
به اشكم در دل شب ها نظر كن
در اين دنياى پر سوز پر الهام
به شهر آرزو با من سفر كن

اگر روزم چو موى تو سياه است
چه غم دارم، كه دلدارم تو هستى
فريبم ده نويدم ده بيازار
طبيب قلب بيمارم تو هستى

نگاهم كن ببين يار تو هستم
چرا بى مهرى اى يار دل افروز
شب و روزم به ياد تو سر آيد
چرا از من گريزانى شب و روز

به يادت هست چشمت روز اول
چسان با قلب زارم آشنا شد
همين قلب نزار بى شكيبم
چگونه خانه رنج و بلا شد

چرا بگريزى از آغوشم اى ماه
چو نورى كز دل شبها گريزد
مشو ترسان و از من رو مگردان
چو موجى كز دل دريا گريزد

به ديده مى‏ نشانم اى گل ناز
چو باز آئى و از رنجم رهانى
به مژگان پاك سازم خاك راهت
چو آهنگم كنى بعد از زمانى

جز اين دردانه‏ ها كز ديده ريزد
در اين ويرانه دل گنجى ندارم
كه باشد لايق پاى تو اى ماه
پذير اين ارمغان شاهوارم

زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)