پشیمان

Published آوریل 3, 2017 | By احمد ضیائی

نمي روم ز سر كويت ار برنجانى
كه هر چه جور كنى باز راحت جانى

اگر چه قهر تو نسبت به من مسلّم شد
بدانمت كه نظر با من ست پنهانى

خطا چو رفت بگو تا ز بعد توبه كنم
ببخش بر من غمديده ات به آسانى

نداده‏ ام دل و جان جز به خاطر شادت
چرا از اينكه دلم برده ‏اى پشيمانى

سياه گشته چو موى تو روز روشن من
بيا و مهر وجودت به ما كن ارزانى

خدا كند كه رقيب از ميانه برخيزد
سپس نشينى و درد دلم تو بنشانى

بيا شبى و منّور نماى كلبه من
كه تابناك تر از زهره درخشانى

رمیده

Published آوریل 2, 2017 | By احمد ضیائی

چه ديده اى كه دگر جانبم نظر نكنى
به سوى كلبه ام اى ماه من گذر نكنى

چرا ز راه محبت تو اى شكوفه ناز
به كوى عاشق غمديده ات سفر نكنى

منم فدات چو پروانه اى به وقت سحر
تو شمع جمعى و در خرمنم شرر نكنى

من از وفا و محبت دريغ مى نكنم
تو جور بر من مسكين كنى و گر نكنى

اگر به پاك دلان رو كنى سزاوار است
وگر به تنگ دلان خو كنى ضرر نكنى

قدم خميده از آن قامت دلارايت
دلم رميده به لبخند چون شكر نكنى

به پيشگاه خيالت گشاده ام ره دل
كه تو محبت ما را ز دل به در نكنى

به هر كجا كه روى اى مه جهان افروز
زلطف، زهره خود را ز خود خبر نكنى

پشیمان

نمي روم ز سر كويت ار برنجانى كه هر چه جور كنى باز راحت جانى

اگر چه قهر تو نسبت به من مسلّم شد بدانمت كه نظر با من ست پنهانى

خطا چو رفت بگو تا ز بعد توبه كنم ببخش بر من غمديده ات به آسانى

نداده‏ ام دل و جان جز به خاطر شادت چرا از اينكه دلم برده ‏اى پشيمانى

سياه گشته چو موى تو روز روشن من بيا و مهر وجودت به ما كن ارزانى

خدا كند كه رقيب از ميانه برخيزد سپس نشينى و درد دلم تو بنشانى

بيا شبى و منّور نماى كلبه من كه تابناك تر از زهره درخشانى

رمیده

چه ديده اى كه دگر جانبم نظر نكنى به سوى كلبه ام اى ماه من گذر نكنى

چرا ز راه محبت تو اى شكوفه ناز به كوى عاشق غمديده ات سفر نكنى

منم فدات چو پروانه اى به وقت سحر تو شمع جمعى و در خرمنم شرر نكنى

من از وفا و محبت دريغ مى نكنم تو جور بر من مسكين كنى و گر نكنى

اگر به پاك دلان رو كنى سزاوار است وگر به تنگ دلان خو كنى ضرر نكنى

قدم خميده از آن قامت دلارايت دلم رميده به لبخند چون شكر نكنى

به پيشگاه خيالت گشاده ام ره دل كه تو محبت ما را ز دل به در نكنى

به هر كجا كه روى اى مه جهان افروز زلطف، زهره خود را ز خود خبر نكنى

نمي روم ز سر كويت ار برنجانى
كه هر چه جور كنى باز راحت جانى

اگر چه قهر تو نسبت به من مسلّم شد
بدانمت كه نظر با من ست پنهانى

خطا چو رفت بگو تا ز بعد توبه كنم
ببخش بر من غمديده ات به آسانى

نداده‏ ام دل و جان جز به خاطر شادت
چرا از اينكه دلم برده ‏اى پشيمانى

سياه گشته چو موى تو روز روشن من
بيا و مهر وجودت به ما كن ارزانى

خدا كند كه رقيب از ميانه برخيزد
سپس نشينى و درد دلم تو بنشانى

بيا شبى و منّور نماى كلبه من
كه تابناك تر از زهره درخشانى

چه ديده اى كه دگر جانبم نظر نكنى
به سوى كلبه ام اى ماه من گذر نكنى

چرا ز راه محبت تو اى شكوفه ناز
به كوى عاشق غمديده ات سفر نكنى

منم فدات چو پروانه اى به وقت سحر
تو شمع جمعى و در خرمنم شرر نكنى

من از وفا و محبت دريغ مى نكنم
تو جور بر من مسكين كنى و گر نكنى

اگر به پاك دلان رو كنى سزاوار است
وگر به تنگ دلان خو كنى ضرر نكنى

قدم خميده از آن قامت دلارايت
دلم رميده به لبخند چون شكر نكنى

به پيشگاه خيالت گشاده ام ره دل
كه تو محبت ما را ز دل به در نكنى

به هر كجا كه روى اى مه جهان افروز
زلطف، زهره خود را ز خود خبر نكنى