میلاد Published فوریه 18, 2017 | By احمد ضیائی از مجموعه شعر نقاش خیال شبى سرد و غبار آلود شبى كو از سیاهى گشته قیر اندود درون خانه اى تنگ و پر از حسرت درون كلبه اى بى حاصل و بى دود زنى آبستن، از درد و پریشانى به خود پیچید زمانه بر چنین آبستنى خندید زمانه رنج ها را دوست دارد زمانه عاشق رنج است زمانه عاشق درد است زمان بگذشت و درد زن فزون گردید زمان بگذشت و زن از درد پیچید و زبون گردید زن همسایه را خواندند زن همسایه آمد تا ببیند درد آن زن را سپس دیگر زنان هم آمدند از در و بنمودند شور و شر چنان از درد می زد ناله و شیون چنان بر یكدگر دندان خود را می فشرد آن زن زنان بودند همدردش كه آنها هم زمانى درد او را لمس می كردند كه آنها هم زمانى همچو او درد آشنا بودند چراغى كور سو می زد به كُنج رَف چراغى نور خود را بر در و دیوار می پاشید ولى زن طاقتش طى شد نفهمید او كه این دیدارها كى شد و او بعد از زمانى صحبت و جنجال كه دردش بُد بدین منوال خداى مهربان مهرش فزون تر شد زنى در دهر مادر شد زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)