شعر،زهره
از مجموع شعر نقاش خیال
ما اگر از تو بريديم بگو
ور ز تو پاى كشيديم بگو
كفتر جَلد توايم اى همه ناز
گر زبام تو پريديم بگو
خوب تا كن تو به ما در ره عشق
گر به بيراهه رسيديم بگو
اگر از دست غمت هر شب و روز
جامه بر تن ندريديم بگو
آهوى رام تو ايم اى صياد
گر زدام تو رميديم بگو
غير لعل نمكينت اى يار
نمك غير چشيديم بگو
بجز از فتنه چشم سيهت
بجز از روى تو ديديم بگو
جز كلام تو و افسانه تو
حرف بيگانه شنيديم بگو
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)
از مجموعه شعر نقاش خیال
فراقت را به جان و دل خريدم
چو تو گل در گلستانى نديدم
نهادم دل به اميد و هوايت
به راهت از هوا خواهان بريدم
_______________________________________________________________________________________________________
بُتا چشم انتظارم از چه دارى
ز عشقت بىقرارم از چه دارى
چو غنچه سينه چاكم از چه كردى
چو لاله داغ دارم از چه دارى
_______________________________________________________________________________________________________
بهار آمد بهار من نيامد
بُـت سيمين عذار من نيامد
همه شب منتظر بر در نشستم
كَس از پيش نگار من نيامد
________________________________________________________________________________________________________
بيا تا شام تارم روشن آيد
محقر كلبه ام چون گلشن آيد
بيا بنشين كنارم اى گل ياس
كه از شوقش مرا جان بر تن آيد
_______________________________________________________________________________________________________
بيا نازت به جان و دل خريدم
به راه عشقت از عالم بريدم
بگشتم شهر و كوه و دشت و صحرا
به مثل تو دل آرامى نديدم
_______________________________________________________________________________________________________
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)
- از مجموعه شعر نقاش خیال
به آن چشم سیاهت من اسیرم
خیال روى تو نقش ضمیرم
نیَم لایق كه آیى در سرایم
همى خواهم كه در راهت بمیرم
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)
از مجموعه شعر نقاش خیال
از سر کوى تو با ناله و افغان رفتم
بادل غمزده و حال پریشان رفتم
اشک بر دامن و با رنج فراوان رفتم
بی کس و خون جگر و بى سر و سامان رفتم
جان و دل باختم و بی دل و بى جان رفتم
تو مپندار که از کوى تو آسان رفتم
منم آن عاشق بیدل که چنین خوار شدم
خوار و بیچاره آن طُـرّه طرّار شدم
مست و مخمور از آن چشم شرر بار شدم
محو افسونگرى یار فسونکار شدم
چون جفا دیده ام اى یار هراسان رفتم
رخت بستم زبـرَت خسته و نالان رفتم
فکر کردم که شدى مونس جان و دل من
شاید از مهر تو آسان بکنى مشکل من
چون بُود مهر تو آغشته به آب و گل من
عاقبت رنج و تعب شد ز جفا حاصل من
آخر از خون جگرتر شده دامان رفتم
از سر کوى تو اى سرو خرامان رفتم
رفتم از دست تو با باد شکایت کردم
شرح حالم ز ازل جمله حکایت کردم
نه که خود گفتم و از قلب روایت کردم
باد را بعد به سوى تو هدایت کردم
تا بگوید به تو، من با رخ پژمان رفتم
همچو گردى شدم و از تو گریزان رفتم
وه که یک ذرّه به من از تو عنایت نرسید
نگهى از تو بدین بنده به غایت نرسید
از دل تنگ به گوش تو شکایت نرسید
یا که پیغام به سویت به رضایت نرسید
دردمند تو بُدم ناشده درمان رفتم
با تن بى رمق ودیده گریان رفتم
رحم کن با من دلسوخته بازى تا کى
راستگو باش بُتا شعبده بازى تا کى
دوست رنجاندن و بیگانه نوازى تا کى
وقت بگذشت دگر قصه درازى تا کى