از مجموعه شعر نقاش خیال
_______________________________________________________________________________________________________
شدم از هجر رويت زار و خسته
مثال مرغ بال و پر شكسته
بجز رنج و ملال و تيره روزى
دلم از عشق تو طرفى نبسته
_______________________________________________________________________________________________________
دو زلفت خانمانم داده بر باد
ز دست ديده ات فرياد فرياد
ز عشقت بيدل و بيچاره گشتم
ز ظلمت كرده ام صد ناله و داد
_______________________________________________________________________________________________________
گذرگاه تو را گلريز كردم
ز عشقت ناله شبخيز كردم
دل و جانم فدايت باد جانا
به راهت تحفه اى ناچيز كردم
_______________________________________________________________________________________________________
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)
از مجموعه شعر نقاش خیال
دلم با ناز چشمت خو گرفته
مشامم بوى آن گیسو گرفته
سحرگاهان من از بلبل شنیدم
گل از روى تو رنگ و بو گرفته
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)

- از مجموعه شعر نقاش خیال
به آن چشم سیاهت من اسیرم
خیال روى تو نقش ضمیرم
نیَم لایق كه آیى در سرایم
همى خواهم كه در راهت بمیرم
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)
ازمجموعه شعر نقاش خیال
هواى خوش زكوى دلبر آید
نواى خوش ز سوز دل بر آید
رواق دیده من خانه اوست
چو در بندم ز راه دیگر آید
رنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)
از مجموعه شعر نقاش خیال
ز لعلت شربت وصلم چشاندى
ز مژگان تیر بر قلبم نشاندى
ز چشمانت زدى آتش به جانم
ز هجرانت ز چشمم خون فشاندى
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)

دوبیتی
از مجموع شعر نقاش خیال
به هر لحظه ز عشقت یاد کردم
به هر جا از غمت فریاد کردم
شدم چون خسته از هجران رویت
ز دست هجر تو بیداد کردم
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)

از مجموعه شعر نقاش خیال
___________________________________________________
در آرزوى ديدن روى چو مهت
سهل است بُتا اگر شوم خاك رهت
شبنم چو بشست چهره گل به سحر
زد شانه نسيم صبح موى سيهت
__________________________________________________
عمرى شد و اندر طلبت ملتمسم
در كوى وصال تو به مقصد نرسم
كاش از پى عمر من بُود عمر دگر
شايد كه بدان عمر به وصلت برسم
___________________________________________________
روى تو، چو خورشيد و كلام تو چو قند
بر عاشق خويش آه و زارى مپسند
از لعل عقيق تو دل ما خونين
بر زلف بنفشه ات دل ما پابند
___________________________________________________
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)
ازمجموعه شعر نقاش خیال
جان و تن من فداى جان و تن تو
جائى نبُود بجز دلم مسكن تو
افسوس كه آه من ندارد اثرى
در ديده مست و قلب چون آهن تو
_______________________________________________________________________________________________________
ديدم صنمى را كه لبش گلگون است
دل صبر و قرار از كَفَش بيرون است
گفتم لب لعلت به چه آلوده شده
خون دل ماست يا لبت ميگون است
_______________________________________________________________________________________________________
ياد تو بُود مونس تنهایى من
طى گشته دگر صبر و شكيبائى من
جانم به لب آمد ز فراق لب تو
اى نور رُخت باعث بينایى من
_______________________________________________________________________________________________________
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)
از مجموعه شعر نقاش خیال
دیدم چو لبش یاد نمودم شكّر
آشفته و خشمین به من انداخت نظر
گفتم چه خطا رفت كه رنجیده شدى
گفتا كه عوام كى شناسد گوهر
زنده یاد فاطمه مهدی زاده
از مجموعه شعر نقاش خیال
روزم ز رخ قشنگ تو افروزد
جسمم ز عذاب عشق تو مى سوزد
چشمم به ره تو انتظارى دارد
وین دل ز تو آداب وفا آموزد
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)

از مجموعه شعر نقاش خیال
بنده كردم لطف بیش از حد تو
وسعت دریا و جذر و مد تو
من نبودم هیچ لایق اى خدا
تو نمودى از كرم این لطف ها
لطف و مهر تو ز حد بگذشته است
این همه رأفت زبانم بسته است
قادر مطلق تویى عاجز منم
چون ترا دارم ندارم هیچ كم
تو برایم همدم و همخانه اى
در دلم چون گنج در ویرانه اى
گنج من اى لؤلؤ و لالاى من
جان من اى رهبر و مولاى من
تو گرفتى دست من در هر سقوط
تا كه ننمودم چو گمراهان هبوط
جامه جان را تو بر تن كرده اى
شوره زار من تو گلشن كرده اى
تو به من دادى چنین طبع لطیف
تو به من دادى تن و جان شریف
من نمیدانم چه اى بوى گلى ؟
یا نواى روح بخش بلبلى
سایه اى اندر كویر زندگى
آب صافى در كنار تشنگى
كان الماسى تو یا دریاى نور
نغمه ها سازى تو در آهنگ شور
باد پائیزى تو در ظهر تموز
یا كه عشقى، عشق پاك سینه سوز
پاكتر از روح پاك شبنمى
مهربان تر از تمام عالمى
بهترى از صبح هاى كودكى
تو یگانه مهربانى، تو تكى
خوشتر و شیرین تر از عهد شباب
روح پرورتر ز اسرار كتاب
مهربان تر از نگاه مادرى
دلرباتر از نگاه دلبرى
بِه ز خضرى بهر ره گم كرده ها
بِه زنارى بهر سرما خورده ها
رنج و شادى را تو یادم داده اى
نور ایمان در دلم بنهاده اى
بهتر از ناز نگاه عاشقى
خوشتر از سوز و گداز عاشقى
عشق و شور و نغمه هاى شادیى
خوشتر از صبح شب دامادیى
پاكتر از اشك در چشم یتیم
دلنشین همچون نوازش در نسیم
اى خدا از جمله این ها بهترى
در همه عالم فقط تو داورى
نازنین یار و انیس و همدمى
چون تو را دارم كجا دارم غمى
تو شنیدى در دل شب راز من
در خلال تیرگى آواز من
حق و باطل را نیامیزى به هم
زشتى و نیكى جدا سازى ز هم
من به تو مشتاق و تو عشق منى
لطف و مهرى همچو جانم بر تنى
از هزاران شكر كى كردم یكى
نى به پیرى نى زمان كودكى
من نه خوبم نى عبادت كرده ام
لیك بر بخشایشت پى برده ام
نیك می دانم ودودى و كریم
عیب پوشى و غفورى و رحیم
پس چه غم دارم كه تو ربّ منى
از گذشت توست دارم ایمنى
كش خط بطلان تو بر اعمال من
باز كن در عرش اعلا بال من
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)

از مجموعه شعر نقاش خیال
نگاهت شور دارد جلوه دارد
نگاهت ناز دارد عشوه دارد
نگاهت رهزن هر خاص و عام است
نگاهت مایه عیش مدام است
نگاهت مشعل دل بر فروزد
نگاهت خرمن هستى بسوزد
نگاهت مرهم دلهاى ریش است
نگاهت مبدأ هر نوش و نیش است
نگاه تو فریب عقل و دین است
نگاهت آنچنان و اینچنین است
نگاهت گرم و دلچسب و فریباست
نگاهت دلپسند و خوب و زیباست
نگاهت بر دل عاشق نشیند
ولیكن اشك عاشق را نبیند
نگاه تو زند آتش به جانم
نمی پرسد چرا سوزد روانم
نگاهت جلوه و شور تمام است
نگاهت عشوه و ناز مدام است
نگاهت عقل و هوش از من ربوده
نشان شادى از قلبم زدوده
نگاهت جان ببخشد جان بگیرد
دلم بهر نگاه تو بمیرد
نگاهت همچو دریاى شرابست
نگاهت با دل من در عتابست
نگاهت روشنى بخش روانست
نگاهت رهزن پیر و جوانست
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)

از مجموعه شعر نقاش خیال
سلام من به تو اى يار جانى
كه يادت مى كنم در هر زمانى
تو را خوش باد روز و روزگاران
هميشه شمع تو باشد به ايوان
منم با ياد تو هر روز سرگرم
هم از تقصير خدمت باشدم شرم
هميشه دل به يادت خسته دارم
تن و جان را به مهرت بسته دارم
تو دردم دانى و باشى طبيبم
تو مى دانى ز دنيا بى نصيبم
خوش آن چشمى كه باشد در قفايت
خوش آن خاكى كه باشد زير پايت
خوش آن مهرى كه بر تو رخ بتابد
خوش آن مَه كو به بالينت شتابد
خوش آن جامى كه از آن مى بنوشى
خوش آن جامه كه بر پيكر بپوشى
خوش آن آهى كه آيد از لبانت
خوش آن يارى كه باشد مهربانت
خوش آن جانى كه در پاى تو ريزد
خوش آن حرفى كه از جان تو ريزد
خوش آن شمعى كه بر تو نور پاشد
خوش آن دردى كه بر جانت نباشد
خوشا مِى از لبانت نوش كردن
خوشا آن نغمه هايت گوش كردن
خوش آن شيرينى و شيرين كلامى
خوشا آن سوختن در عين خامى
خوشا در انتظارت جان سپردن
خوشا از هجر سيماى تو مردن
خوشا آن نغمه های دلپذیرت
خوشا ديدار روى بى نظيرت
اگر درمان تو باشى درد خوشتر
به يادت از دل آه سرد خوشتر
نه مى آيم، نه مى آيى كنارم
نه مى بينى دو چشم اشكبارم
نه درمان مى كنى درد دلم را
نه مى خواهى بدانى مشكلم را
نه مى بينم تو را در انتظارم
نه مى دانى تو راز آشكارم
به جاى اينكه دلدارم تو باشى
نمك برقلب مجروحم بپاشى
نمی خواهى زمانى سويم آيى
ز من جانا تو دلجوئى نمائى
نمى خواهى ببينى شام تارم
نمى جوئى دل اميدوارم
نمى خواهى بخوانى نغمه هايم
نمى خواهى بيايى در سرايم
نمى خواهى گذارم سر به پايت
نمى دانى به دل دارم وفايت
تو دل زين حرف ها آسوده دارى
نه چون من خاطرى فرسوده دارى
زنده یاد فاطمه مهدی زاده (زهره)
از مجموعه شعر نقاش خیال
اى كتاب من و اى همدم من
مونس شادى و رنج و غم من
اى كه اسرار دلم می دانى
همه جا راز مرا می خوانى
هر چه گفتى به من از یارى بود
از وفا بود و مددكارى بود
هر شبم دانشم افزون سازى
قصرها در دل هامون سازى
هر چه دارم ز تو اندوخته ام
ز تو هر طرح نو آموخته ام
هر ورق بر ورقت دنیائیست
یك جهان دلكشى و زیبائیست
گه سخن از كُه و دریا گوئى
گاه از عرش و ثریا گوئى
قصه ها بهر من آغاز كنى
هر زمان عقده دل باز كنی
گه ز شاهان و گه از كارگران
گه ز ناكامى و رنج دگران
قصه ها گاه ز شب گاه ز روز
گاه از مشعل گیتى افروز
گه ز گل و گاه ز بلبل گوئى
گه ز خیرى و ز سنبل گوئى
گه بهارى چو بهشت آوریَم
همه زیبائى و زشت آوریَم
گاه از دین سخن آغازى تو
گه فسون كار و فسون سازى تو
گه نویدم دهى از خوشبختى
گه ز آرامش و گاه از سختى
سخن از رستم و سهراب كنى
با چنین قصه مرا خواب كنى
گهی از كوروش آن شاه بزرگ
می كنی ساز گه از گله وگرگ
سُخنت نغز و دل انگیز بُـود
هم فرح بخش و طرب خیز بُـود
عشق ها چاشنى صحبت توست
داستان ها اثر همت توست
همه نام نشانم ز تو باد
روشنى دل و جانم ز تو باد
